ႏွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္
တအာင္းစာ… ကစားမလား နားမလား… သတိနဲ႕သြား
၄၀ ေက်ာ္မွ ဘဝ စတယ္ဆိုရင္…
တအာင္းစာေပ ဘဝစတာ မၾကာေသးဘူးေပါ့။
၁၉၈၉… တခ်ိန္တုန္းက ေက်ာက္မဲမွာေပါ့…
ပံပ္အူ ပံပ္အာရ္ လာသင္ၾကားေတာ့
ငါလည္းၾကားညွပ္ တဝက္တပ်က္ အလြတ္က်က္ခဲ့ဖူးတယ္။
ငါ့လိုပါပဲ အျခားလူလည္း…
ဒီလိုနဲ႕ ငါ့ေဘာ္ဒါတခ်ဳိ႕ နဲ႕ငါ
ပံပ္အူ ပံပ္အာရ္ၾကားမွာနစ္
အခုထက္ထိက်မ္းမေၾကႏိုင္ေသးဘူး။
ငါ့လိုပါပဲ ပံပ္အူပံပ္အာရ္လည္း… အႏွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္
သူ႕ကိုေက်ာ္ႏိုင္တဲ့ စာသင္က်မ္းမရွိႏိုင္ေသးဘူး။
အခုေတာ့ ျမန္မာအစိုးရ သေဘာထားၾကီးမႈနဲ႕
ရူမာည္းတအာင္း သင္ရိုးညႊန္းတမ္း
ဆာမ္လုမ္တအာင္း သင္ရိုးညႊန္းတမ္း အစီအရီထြက္
ငါ့တူမငယ္ေတြ ထပ္အလြတ္က်က္ရေတာ့မယ္။
ညအခါ လသာသာ…ကို
ရူမာည္းလုိ သရ နဲနဲပါေအာင္ ဘယ္လိုဘာသာျပန္ၿပီး
ငါးႏွစ္အရြယ္ ငါ့တူမကို သင္ၾကားမလဲ
ငါေတြးပူမိတယ္။
တိုင္းရင္းသားေတြကိုသတ္ျဖတ္ နယ္ခ်ဲ႕အင္ပါယာထူခဲ့တဲ့
ဗမာစစ္သူရဲေကာင္းအေၾကာင္း သူေကာင္းျပဳၿပီး
ဆာမ္လုမ္လို ဘာသာသြင္း
ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ ငါ့တူေလးဦးေႏွာက္ထဲ ဘယ္လိုခၽြတ္ယြင္းမလဲ
ငါစဥ္းစားရၾကပ္တယ္။
ေအာ္… ငါတို႕လက္ထပ္ ပံပ္အူပံပ္အာရ္ထက္
တဆင့္ျမင့္
အခုေတာ့ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းသစ္ေတြျဖစ္လာတာ
ငါစိတ္မညစ္ခ်င္ပါဘူး
တအာင္းစာေပယဥ္ေက်းမႈေကာ္မတီ ၾကီးကိုပဲ
ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး ေက်းဇူးတင္လိုက္ေတာ့မယ္။
တကယ္တမ္းေတာ့…
တအာင္းစာကို တအာင္းလူမ်ဳိးတိုင္း တတ္ေျမာက္အသံုးျပဳဖို႕
ဆိုတာ…
ငါ…
မင္း…
ငါတို႕…
သူတို႕…
တအာင္းအားလံုးကို… လက္ညွိဴးထိုးလိုက္တာ
အေသခ်ာဆံုးပဲ။
ကဲ… ဘာဆက္လုပ္မလဲ
ကစားမလား၊ နားမလား။
တအာင္းစာေပ ႏွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္…
သတိနဲ႕သြား။………..။
ဖိူမ္ငါမ္(ကုင္ဆိုရ္မ်ံမ္)
၂၂-၀၈-၂၀၁၄
(၂၃း၅၀ နာရီ)
(ၾသဂုတ္ ၃၀ တအာင္းစာေပေန႕ကို ဦးညြတ္လွ်က္)
No comments:
Post a Comment